DE ÃLÃ
Onlangs heeft er een Absoluut leuke Avond plaatsgevonden binnen onze mooie vereniging. De over het Algemeen leuke Aanhanger is door het bestuur van CODON voedsel en vermaak voorzien. Hoewel, behalve dan dat we het eten waren kwijtgeraakt verliep alles vlekkeloos. Het eten was incompleet, een belangrijk ingrediënt voor een geslaagde maaltijd kwijt. Omdat het budget het niet toeliet dit belangrijke component tweemaal aan te schaffen, zat er maar een ding op. Op zoek naar het essentiële element, al moet Wageningen worden binnenstebuiten gekeerd.
Gelukkig heeft de gemiddelde biotechnoloog doorzettingsvermogen waar je u tegen zegt. De wilskracht en doortastendheid van de genodigden was bewonderenswaardig, en de gedetermineerdheid om het meervoudig gangendiner door te laten gaan was bijna eng!
De leus 'Een voor allen, allen voor eten!' is in geheel Wageningen ten gehore gebracht. Met instructies van Dhr. Matthijn Holmes in persoon, werd een speurtocht op touw gebracht om het eten thuis te brengen. Matthijn was eerder die dag al op onderzoek uit en niet zonder succes. Hij wist de plek van het voedsel te reduceren tot zo'n zes zeer waarschijnlijke locaties.
Met goede moed en gezond verstand gingen de leden in uitgebalanceerde groepen op pad, om zo hun kennis van verscheidene commissies te combineren en zo de avond tot een goed einde te brengen. Op het biotechnion vonden zij twee illustere figuren nabij de ingang. Menig Codoniaan rook onraad... nee... STOEPSTENGELS!
Geen persoon onder de op pad gestuurde biotechnologen haalde het echter in zijn hoofd om de stengels te ontvreemden. Daarvoor waren ze te gevaarlijk, te verraderlijk, zowel de stengels als het duo. Wat volgde was een monoloog van grote meneer:
Beste leden, zoals jullie wellicht hebben geraden, bezitten wij onwettig een essentieel aspect van een succesvol meervoudig gangendiner. Wij zullen deze u schenken als aan de door ons gestelde eisen voldoet, met overtuiging uiteraard. Ik zal mij nader verklaren.
De tijd is gekomen om uw handen uit de mouwen te steken. Vanaf heden hebben jullie de broek aan, dus stroopt uw mouwen op, voor u aan de slag gaat. Maar niet, niet voordat ik u een hart onder de riem steek en u zeg uzelf te zijn. Gaat niet naast de schoenen lopen, want dan zult u van hetzelfde laken en pak krijgen. Weest geen held op sokken, neen beste mensen, het is tijd dat u in onze schoenen staat, als uzelf! U weet kleren maken de man, dus als u inzet toont zal ik mijn petje afnemen.
De laatste woorden waren nauwelijks uitgesproken of de kleren werden overal neergelegd en een kledingketting werd gevormd, de intentie van de wijselijk gesproken woorden was eenieder volkomen duidelijk. Wat volgde was vreugde, want de stoepstengels waren zeker binnen. De langste kledingketting die Wageningen ooit gekend heeft was namelijk het gevolg van de grote strip-act. Toen het petje met eerbied afging werd de beste man herkend als Koen, terecht voorzitter der biotechnologen. Als CODON een schip was geweest, hadden we onder zijn leiding zeker de juiste koers gevaren.
Op de terugweg konden de koukleumen onder ons opwarmen met een Chilli-Willi op het kerkplein, alsof het zo gepland was. Later die avond werd de op pad gestuurden duidelijk dat niets aan toeval werd overgelaten die avond.
Terug op locatie werden we verwelkomd door Grand Cuisinier Érique.
Enfin! Mes amis! Mes favoris! l'ingrédient manquer! Il a disparu, et maintenant vous l'avez trouvé!
De topkok was uitzinnig, want zijn ontbrekende ingrediënt was terecht, de stoepstengels! In een oogwenk stond een dampende en complete maaltijd op tafel. Complimenten waren monsieur Érique ten deel de ganse avond. Onder het genot van het eten en de drank in overvloed tikte de klok verder en verder, maar de levensgenieter kent geen tijd, gezelligheid is troef.
Toch miste er iets, er was iets dat ontbrak. Waren de aanwezigen immers niet verzocht een zwembroek mee te nemen?
Op een avond als deze is niets zonder reden, dunkt me, sprak iemand terecht. Och heus niet, zei gastvrouw en modespecialiste, mevrouw Luijben. Loopt u even mee, dan laat ik u de verkleedfaciliteiten van dit gebouw zien en kunt u zich preparen terwijl ik de catwalk vrijmaak. Wat volgde was een mannelijk vertoon van gebrek aan kleren.
Onder leiding van mevrouw Luijben is de meest dubieuze act een moment suprême. Eenmaal voorzien van commentaar van haar, is een gebrek aan spieren slechts een accentuering van de botten, een bierbuik een terechte tarting van de consumptiemaatschappij. Ze legt daarnaast ook de nadruk op de techniek van de heren en de zelfverzekerdheid straalde, waardoor de act van een domper veranderde in een hoogtepunt van de late avond.
Dit alles werd afgesloten met een cadeau bovendien. Een terecht cadeau, een fotolijstje met foto’s waarop u uzelf wellicht kon terugvinden. Mijn woorden kunnen immers slechts benaderen wat foto's kunnen vertellen. In een oogopslag herinneringen ophalen van een mooie tijd, met nog veel moois te gaan. Daarom dank aan allen die zich inzetten voor een commissie, sommige al meerdere jaren en met succes.
Verder wil ik in het bijzonder Sophie, Wiebe en Paul (Simone en Rik ook wel hoor :P) bedanken voor hun aanwezigheid, dankzij jullie kunnen we ook het nieuwe eerstejaar bij onze vereniging betrekken.
Met vriendelijke groet,
Sven Keuris
